Zarif, Mümin Şair

yağmura, nisan'a ve yaşıma aldanıp
uçurumları kıyı sanarak
ve dağlar erişilmeyince acı verir
sözünü unutarak
kaf dağına gitmek istedim.

ırmak inadıyla yürüdüm uzaklara
bir derviş olup yürüdüm uzaklara

yanıldı denektaşım geriye döndüm
Kutsal Sözler Panayırı'na sığınıp
ipeksi bir sessizliğe büründüm:

bir hayat, mahçup ve duru
Tanrım, gülleri
ve sessiz harfleri koru.

İbrahim Tenekeci / Düş ve Dua

*

Belki birileri demiştir önce. Belki biliçaltım önce kıskanıp, sonra bilinçsiz sahiplenip kendi buldu vehmetti. Ama bu bey için güzel bir tanımlama: "Zarif, mümin şair"

Üstelik Özel İsmet'ten daha hisli.

.: uçmak dilemek :.

.: cevap :.

Kuple XXVI

"sevginin kendi de
zamanla değişir
belki de dönüşür
biraz huzur kalır.

sevgilim, can evinde
sen bana, ağladığında
belki de yanağında
biraz tuzu kalır."

Yaşar / Selvi

*

Biliyorum "selvi" yüzünden. Fuzuli'yi ve divan edebiyatını hatırlatıyor. Bir de 1.71 boyunda solgun ve masum surat o kız'ı. Hüznün sevinçten daha derin, bu yüzden daha güzel olduğunu bir kez daha gösteren şarkılardan. 

Tanımlar XXVIII / Bayağı

Artık bayağı bulacaksın. Sevme duygularını andıran kıpırtılar da bitince bayağı bulacaksın. Her şeyimi. Duygularımı, dünyaya bakışımı, yaşadıklarımı, tiksinçlerimi, güvensizliğimi. Hepsini bayağı bulacaksın. Sevgi bağışlatabilirdi yalnızca. Buna üzüldüğümü sanmıyorum. Olduğum gibi yaşamalıyım. Bir yaşama acemisi olarak. Ustalıklarda gözüm yok. Bayağı bulmana üzülmeyeceğim.

*

Selim İleri / Destan Gönüller
(syf: 162)

Gülümseyin Çocuklar!

"Çiçekleri olgun meyveler verecek ağaçların altından geçiyoruz. Ümit'le Birsen benden ayrı yürüyorlar. İki sevdalı gibi. (...) Sabri bey bizi yanyana diziyor; Ümit benden daha boylu ve gösterişliydi, ortada Birsen, uçta ben cılız, sıska kollarımla. Hazırol durumundayım. "Gülümseyin çocuklar" diyor Sabri bey. Son anda Birsen'le Ümit'in el ele tutuştuklarını fark ediyorum. Apaçık görememe rağmen. Jülide hanım resme kahkahalarla gülüyor. Kahkahaların uzun çınlayışları: "Yusuf'un haline bakın, somurtmuş." Her şey kararıyor çevremde. İlkyazın o duru mavi aydınlığını sezemez oluyorum."


Selim İleri / Destan Gönüller
(syf: 21)