Donuk Bakışın Sesi

(02:44 - 04:28) arası.

Yıllar sonra şık 1 mekânda birbirlerine,
önce kayıtsız,
sonra donuk,
en son belirsiz 1 acıyla bakan eski sevgililer rastı.

Lost on You.

LP / Lost on You.

*

Zarif 1 düşmek'i,

Alalade 1 yürüyüşe yeğleyenler için.

Derin 1 mağlubiyeti,

Sığ 1 zafere yeğleyenler için.

Ruhnevaz*

Ruhların frekansı var
"Rast Makamı"nda buluştukları
istasyonları.
Hologramları var aşk auralı.
Ve müzikleri...
Radyolarında çaldıkları.

*:Hüseyni Aşiran perdesinde buselik beşlisine Buselik perdesinde Kürdi dörtlüsünün eklenmesiyle oluşmuş bir makamdır, buselik makamının inici-çıkıcı rast şeddidir.

Bazen de buselik makamının ikinci türü şeddi olarak Hüseyni Aşiran perdesinde Buselik beşlisine Buselik perdesinde Hicaz dörtlüsü eklenmiş dizi olarak kullanılır.

Seyir; güçlüsü Buselik perdesi civarından seyre başlanır. Yeden Kaba Nim Hisardan sonra karar Hüseyni Aşirandır.

Ruh Nadası

"You're frozen when your heart's not open
Kalbin açık değilken donuyorsun

You're so consumed with how much you get
Aldığın kadarıyla bitirilmişsin

You waste your time with hate and regret
Zamanını pişmanlık ve nefretle harcıyorsun

You're broken when your heart's not open
Kalbin açık değilken bozuksun"

*

Ruhta sesini bulan ifadesini neden bulamıyor? 
O kadar mı kayıp harfler, o kadar mı haris Türkçem ve bu kadar mı ketum kalmış lâl dilim?

Hâle tanım giydirmekten başka avuntu veremeyecek kelimeler. Yine de deneyelim; 'Ruh Nadası'

Kelimeler yanmışsa ve ruh nadastaysa,
ruhu mutmain edemese de en iyi teskin eden şeye; nağmelere iltica edelim:

"If I could melt your heart 

Eğer kalbini eritirsem
We'd never be apart
Asla ayrı düşmeyiz
Give yourself to me
Kendini bana ver
You are the key
Sen anahtarsın.

If I could melt your heart
Eğer kalbini eritebilseydim…"

Aşık Şarkılar

Frank Sinatra / I Love You Baby.

Bazı şarkılar o kadar aşık ki... Söyleyeni, bestecisi dahi değil, bizatihi kendisi. Frekansı öylesi afrodizyak ki hologramına girdiğiniz an ve o istasyonda kaldığınız sürece siz de aşıksınız. 

Bu şarkı... Geliyor, ruha dokunuyor, dokunuyor ve gidiyor. Belki de her şey şarkılar yüzündendir. Filmler yüzünden. Kitaplar yüzünden. Resimler yüzünden. Sanat yüzünden. 
Ruh yüzünden.

.: Pygmalion :.

En sevdiğim mitolojik kahraman.

Pygmalion.

Yontuğu heykele aşık olan adam...

Jean-Baptiste Regnault / Pygmalion  1786.

Jean-Léon Gérôme / Pygmalion and Galatea,1890

Étienne Maurice Falconet / Pygmalion et Galatée, 1763

Ruhların Frekansı

Yıllardır düşündüğümü Sibel Tanyel Hanım ifade etmiş.
Mesele bu işte. Ruhların frekansının 1 tutması.
Aşk'ta da o frekansların muhteşem bir şarkıyı beraber, birlikte değil 1 çalmaları oluyor malum kaide.

"İki insan, aynı ya da birbirine yakın frekansta iseler ancak

ortak bir şeylere sahip olur ya da yan yana gelebilirler.

Bunun dış görünüş, kültürel geçmiş, eğitim, deri rengi, mali durum, ülke, ilgi vs ile en ufak bir ilgisi yoktur.

İki insan ancak aynı frekansa sahipse, yan yana gelir ve birlikte olurlar.

Bu yüzden arkadaşlar yan yana gelirler.

Yine bu yüzden arkadaşlar ve eşler birbirlerinden ayrılırlar.

Aralarından birinin frekansı yükselir; diğeri aynı kalırsa, ikinci kişi diğerinin hologramından düşer.

Ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar,

diğerinin frekans aralığının dışına düştüğünden bağlantı kuramazlar.

Hiç düşündünüz mü, okuldan bazı arkadaşlarınız artık arkadaşınız değildir

ve onlarla hiç bir bağlantınız yoktur?

Çünkü frekansınız değişmiştir ve literal anlamda onları “gö re mi yor su nuz dur” artık.

Bizler gerçeği, şimdiki kitlesel bilincimizin odaklandığı bir alt boyutta var olan

frekans bantlarının titreşimlerinin düşünce formları şekliyle algılayabiliyoruz.

Yani örneğin DNA sarmallarınızın 5 tanesi aktive olmuşsa

ve bilinçliliğiniz beşinci boyuttaysa düşünce formlarının

4. Boyuttaki gibi yoğun (katı) olduğunu görürsünüz.

Bu yüzden farklı insanlar, yaşamı bütünüyle birbirlerinden farklı algılarlar.

Bilinç ve DNA aktivasyon düzeyi farklılıkları yüzünden…

Düşünün bakalım dışarıdaki gerçekten tuhaf kombinasyon oluşturan çiftleri,

asla yan yana gelmelerini hayal bile edemeyeceğiniz insanlar birliktedirler.

Birliktedirler çünkü aynı frekanstadırlar.

Konuya frekans açısından bakarsanız;

kendinizin de neden artık bir takım insanlarla birlikte olmadığınızı görürsünüz

ve ilişki “yürümüyorsa” kendinizi kötü hissetmek zorunda kalmazsınız.

Eğer frekansları uyumlu değilse 2 kişi yan yana duramaz.

Aynı şekilde eğer rezone olmadığınız bir çevrede çalışıyorsanız, orada fazla kalamazsınız.

Gerçekten de o çevre ve oradaki insanlarla aynı titreşimde salınmadığınızı hissedersiniz..

ve sonunda sizin oradan ayrılmanızı gerektirecek bir olay vuku bulur."

Sibel Tanyel

Aşık Olma An'ından Hemen Sonrası Şarkısı.

Elvis Costello / She.

Bu sabah rüyamda ne gördüm bilmiyorum ama uyandığımda içimde bu çalıyordu.

Aşık Olma An'ından Hemen Sonrası Şarkısı.

Vurulmadan hemen sonrası şarkısı.

İçin sermest, tek ve tepede, en tepede dans ettiği şarkı.

Müntehir Filmleri: Sylvia, 2003

Kadın, yazar, yazmak ve 'müntehir'lik üzerine.
Sylvia Plath üzerine.

Zeynep MERDAN / Gayret Makamı

Yaratıcıya ve yazgıya küsmek. Gücenmek. 

Deli gibi onunla konuşmak istemek ama kaçmak... Sitem etmek. 

Mutsuzluk değil bu. Anlayın işte.

Aşk.

Birazcık râm almak istesem dünyadan. 
Birazcık tadına varmak istesem yeryüzü bahçelerinin. 
Yehovalaşıp, 
seni düşünmeye mahkûm kılıyorsun.

Verme.

Neyi istiyorsam verme.

Kahret içimi. Düşür halimi zelil, mahlûklarının içinde.

Sana karadelik gözlerimden güzel, bakamayacak hiç kimse.

Zeynep MERDAN / Aşk'a Tenkid

Sizin aşk diye vehmettiğiniz şey, 'cool' sıfatlara meyl'den ibaret.
Bu yüzden hepinizin başka insanlarla ikamesi var.
Ve aşk diye 1 şey yok.

*

Sevmek di'li geçmiş zamana münhâsır sanki. Sevmek nostaljik 1 eylem ve şimdiki zamanda hükmü bulunmuyor sanki.
Tam da bu yüzden... İnsanın âşık olduğunu idrâk etmesi onu kaybetmek mesafesinde. Çünkü sevmek, geçmiş zamana münhasır.

*

İnsan yenileceğini anlayınca ama henüz yenilmemişken 'kaçar' Yeneceğini bildiği halde bırakınca ise 'vazgeçer'

İnsan 'vazgeçtiğini' çok sever. 'Kaçtığına' ise; âşık olur.

Reddetmek ve vazgeçmek. İkisi de tenezzül etmeyişin en soylu fiilleri. Tek farkla... 'Vaz' sevilene; 'Red' sevilmeyene karşı yapılır.

*

Kırılmak ve Sevmek: Sitem Makâmı. Kaçmak ve Sevmek: Naz Makâmı. Terk etmek ve Sevmek: Vaz Makâmı. Yanmak ve Sevmek: Avaz Makâmı.
Tevâfuklar ve sevmek: Rast Makâmı.

*

Birini çok sevmek o insana sizi kırmak, paramparça edebilme kudreti de vermek demek. İnsan en çok; en çok sevdiğine kırılır.

Nefretin oluştuğu nokta burada işte. Nefret çoğu zaman 'bir zamanlar pek sevilen' muhataba karşı en yoğun hâlini bulur.

1ine 'her şey' olmayacağını yeîsle ve kâhırla idrak edince 'hiç bir şey' olmayı göze alan taife de bu noktadan yol alanlar işte.

Tıpkı şöyle; 'madem ki her şey olamayacağım; o zaman hiç kalacağım.'

*

Birinin kalbini kibrinden daha çok kırmışsanız sizi çok sevmiştir. Kibrini kalbinden daha çok kır(abil)mişseniz size aşık olmuştur.

Benliğin hasar görmediği 1 aşk olamaz. Benliğini delik deşik edebilme kudreti gösteremediğiniz muhatabınız size aşık falan olmamıştır.

Şefkatin, merhametin olduğu yerde aşk peyda olmaz. Aşkın gebe kalabilmesi için benliğin ırzına geçilmesi şarttır.

*

Zamanla geçecek en fazla izi kalacak 1 yarayı inatla kanatıp, ölene dek geçmeyecek bir vebâya dönüştüren şey;
Aşk.

.: Aşk'ın Aort Hali :.

by Garth Knight.

Mükaşefetül Kulub*

Enrique Simonet / Otopsi, 1890

Kalplerin Keşfi.

Zeynep MERDAN / Güzel'e

O kadar güzel göz, burun, dudak, yüz suret, beden, kadın, erkek falan filan var ki; insan güzelliğin dahi 'başka'sını arıyor artık.

En vasat yüz dahi burun, dudak estetiği, en sıradan göz dahi lens, eyeliner, kaş ektirmeyle 'güzelimsi' görülebiliyor.

Platon'un yüzyıllar önce sorduğu o soruda şimdi aklım; "Ti esti to kalon?"
Hakikaten, neydi hakiki güzel olan?

Sıkıldım... Instagramda dahi yüzbinlerce 'güzelimsi' beden, yüz, kadın, erkek falan filan dolu. Bu kadar çok güzel olamazsınız. Hakikaten.

Güzel ol(a)madığı için güzel olmayı umursamamaya çalışanlarda değil ama 'güzellik kaygısı' olmayanlarda 1 güzellik olduğunu düşünüyorum.

'Vasatlık hıncı' menbaali anti olan üzerinden benliğini var etme bu ama bu kadar çok güzelin(!) olduğu 1 dünyada güzel olmak istemiyorum.

*

Özdemir Asaf'tan Platon'un "Ti esti to kalon?" Benim "hakikaten, nedir hakiki güzel olan? sorularına 1 cevap var;

"Onun güzelliğini herkes görüyorsa o bence az güzeldir.

Herkes biliyorsa o bence hiç güzel değildir.

Onun güzelliğini yalnız ben görüyorsam bu sevgidir. 

Yalnız ben biliyorsam bu aşktır.

Hiç kimse görmüyorsa bu yalnızlıktır."

*:Özdemir Asaf / Yuvarlağın Köşeleri, Güzel'e

17-85

Ruh öylesi 1bir şey ki...
*
Meâli; tefsîr, Kelimeyi; mânâ, Teması; tesîr, Sahip olmayı; aidiyet, Hazzı; aşk, Cansız bedeni; insan yapıyor.

Zeynep MERDAN / İncelik Bilgisi

İncelik Bilgisi.
Aklın ya da zekânın değil; 'Ruh'un Bilgisi'

Sadece feylesofların, sanatçıların, dervişlerin, Münkesîret-ül Kulûp(Kalbi Kırıklar Zümresi)ların değil, Şeytan'ın da bilgisi...

Insan'ın yazgısı Adem'de, ruhun tüm karanlık renkleriyse Azâzil'de. Azazil... Şeytan'ın(Kovulmuş) ilk adı.
"İncelik Bilgisi"nin ilk âlimi.

*

"Tezatların Raksı..." 

İnsan, en çok saklanırken görünür. 

İnsan, en çok ortadayken fark edilmez. 

İnsan, en güvendiği yerinden vurulur.

İnsan, en çok sevdigini en çok üzer.

 *

Ve Şeytan; "Ben en çok günah işletirken aziz görünürüm." 

Shakespeare / 3.richard (Perde I)

Hey Âdem! Toprak adam! Sefil kadın zaafını "ben onun rezilliği ile alay ediyordum" diyerek kamufle ettiğin "fahişe"den daha pisliksin sen!

Hey Politikacı! Hey politik duyarlı! Mâzlumlar ve sorunlarını kişisel kariyerine sermâye ettiğinden düşman addediğinden daha düşmansın sen!

(...)

"Sayısı nefisler adedince" örneklere ând olsun ki; örnekler bitmez bu bâhse. O halde kapanışı yapalım. 

Shakespeare'yle.

Perdenin/Yaşamın sonunda söz yine Şeytan'da;

*

"Şimdi kim bana namussuzluk ediyorsun diyebilir?" Shakespeare / Othello (Perde 2, Sahne 3)

"Suyun Sızladığıdır"

Acıyı dindiren merhem,
merhemin yarasını kimseler bilmez.

*

Aşığı aşık eden maşuk,
maşuğun aşkını kimseler bilmez.

*

Azazil'i günahkar eden Rab...
Rabbin günahını(!) kimseler bilmez...

.: Kitaplı Kadın :.

Ruh Taifeleri

Sorduğum en güzel soru olabilir bu.

Ruhunuz...
Bu alemde,
Hangisi?

-Yalnız.
-Tek.
-Ayrı.
-Eşsiz.
-Kayıp.

*
Zeyl:

Yalnız: Varoluşçular.
Tek: Hakikatçılar.
Ayrı: Müntehir Taifesi.
Eşsiz: NLP, Kişisel Gelişimciler.
Kayıp: Orpheus.

Zeynep MERDAN / Müsebbib

https://twitter.com/kesfsever/status/703718688164343808

Biliyordum Tanrım. Biliyordum.

İlk görüşte ruhumu böylesi vuran bu fotoğrafın sahibesinin sıradan bir ruh olmadığını biliyordum.

Aylar önce bir tesadüfle karşıma çıkan bir fotoğraftı. Kendi aşk tasavvurumu bir kareyle “hançer gibi keskin çiçekler gibi ince" anlatmasının dışında okun ucunda neden kadının durduğuyla dikkatimi çeken ve vuranın değil de, vurulanın kadın olmasıyla dikkatimi çeken bir fotoğraftı.

Ve birkaç gün önce. Bir video. İsmi manidar. "How i became the bomb?" Şarkı sanırım Marina ve Ulay için yazılmış, çevirisi değil ama sözleri şurada;
http://lyricstranslate.com/tr/how-i-became-bomb-ulay-oh-lyrics.html

Aldatıldığından terk ettiği ve kendi gibi sanatçı olan muhatabıyla 21 yıl sonra karşılaşan kadının o videosu. Kadın alabildiğine naif, güçlü ve kırmızı. Muhatabı karşıdan geliyor. Cürümünün verdiği ağırlık yıllar geçse de omuzlarında, yüzü mahcup. 21 yıl önce gördüğü muhatabına görünecek, ceketini düzeltiyor, heyecanlı. Ve umursamaz. Yıllar geçse de ve hatta hatasının müsebbibi o ruhla, umursamaz. Muhatabının karşısında şimdi.

Kırmızı, muhatabının yüzünü gördüğü gibi tebessüm ediyor. Çünkü aşk.

Gözleri doldu. Çünkü yara.

Gözündeki yağmurla bakıyor. Çünkü mecruh. Kalb-i mecruh.

Ellerini uzattı. Çünkü şefkat.

Ellerini geri aldı. Çünkü gurur.

Adam tebessüm. Çünkü affedildi.

Adam gidiyor. Çünkü aşksız.

*

Belki adam da aşıktı ama kadın daha çok sevmiş, dedim. Ve belki de hepsi yıllar önce beraber çekildikleri o fotoğraf yüzündendi.

Vuranın değil de vurulanın kadın olduğu fotoğraf yüzünden.

Zeyl: Burada Marina ve Ulay'la ilgili daha fazla detay var;
http://listelist.com/marina-ulay/

.: Gece, Yağmur ve Tekliğim :.

Sultanahmet, 2016 / Mayıs.

.: ben ne yaptım? :.

Flavitsky / Princess Tarakanova,1864

Yeis'in değil,

zevk veren bir günahtan sonrasının resmi.

Artarak azalan şu ritmde;

"ben ne yaptım?"

Zeynep MERDAN / Keşfsever

Rousseau'nun mottosu, 1764.

*: “Aynı gün, kimi yazarların bana gönderdikleri kitapçıkları düzeltirken, Rahip R'nin defterlerinden birine rastladım. Başlığına şu sözleri koymuştu: "Vitam vero impendenti." ”

Jean Jack Rousseau

Yalnız Gezerin Düşleri, Dördüncü Gezi.

*

Jean Jack Rouesseau’nun Juvenal’dan alıp, yazgısına belki de mahlas seçtiği o güzelim tanım; Vitam Vero Impendenti. Sözlükler bizi kandırmıyorsa “yaşamını hakikat uğruna riske atan kişi” mealinde. Bir filozof için ne kadar da münasip bir mahlas değil mi?

“Kişi” ama kişi kim? Her bir kelimenin üzerine onlarca mana giydirmişken zaman, kelimenin ve kastın hakikatini nasıl bileceğiz? Kelimeleri zamanın kirlettiği anlamlarından yıkayıp safi manalarına ulaşmak için illa Hermeneutik mi öğrenelim? Gerek yok. Neyse ki makalenin didaktikliğinden ve soğuk kasvetinden bizleri iltica ettiren denemelerimiz var sığındığımız.

Hangimiz kimliğimize tarif diye muhatabımızın kötü kurulmuş bir cümlesinde özetlenmek ister? Hangimiz küfür saymaz muhatabımızın daracık ufkunda peyda olmuş bir cümleye sığmayı? –bir insanı bir cümlede özetlemek küfürdür çünkü.- Belki de Spinoza “kimlik bedenin hapishanesidir” derken bedene hapsedilmiş, ruhumuza dayatılmış ‘verilmiş kimlik’leri teşhisliyordu.

Ben üzerine, kimlik üzerine, ruh üzerine, mahiyeti açıklanamayan insanın hakikatini ifadeye yeltenen her bir disiplinin –felsefe, psikoloji, din, sosyoloji …- kendince tanımladığı kavramlar üzerine sayfalar yazılır, yazıldı, yazılsın, tüm bu kelimelerin cümlelere koşması için şartlar müsait.

Amin Maalouf, Ölümcül Kimlikler’inde “kimliğim beni başka hiç kimseye benzemez yapan şeydir” derken onun özgeliğinden bahseder. Eşsizliğinden. Veril(e)meyişliğinden. Seçilmişliğinden. Ve hissedilen tüm aidiyetleri “kişiliğin yapı taşlarıdır, doğuştan gelmediğini vurgulamak koşuluyla neredeyse ruhun genleri denebilir onlara” yla özetlerken kimlik denilen şeyin aslında kişinin kendi ruhunu tanımlama biçimi olarak mı kast ediyor? Bence öyle. Çünkü kendi ruhuna, kendi varlığına kendi kelimeleriyle tanım giydiremeyen kişi gerçekten var olabilmiş midir? Yada kaliteli(!) diye yamandığı, tıpkı pahalı bir markanın arması gibi taşımaya yeltendiği “ithal kimlik”lerde ne kadar kendi olabilir bir insan? 

İran’dan, Fransa’ya aslında dünyaya açılmış, dönemin Fransız varoluşçularıyla zihin dostluğu kurmuş, hatta tanrıtanımaz Sartre’ye; “Bir dinim yok. Ama birini seçmek isteseydim o Şeriati’ninki olurdu.” dedirtmiş o adam; Ali Şeriati, İnsanın Dört Zindanı’nda bu seçilemeyişi, toplumun kişiye verdiği, dayattığı kimliği öylesi güzel teşhisliyor ki; bize bir an evvel bir kimliğe ait olma, kendi kimliğimizi yaratma ya da en azından bize dayatılmış kimlikleri sorgulayıp tüm bu toplumsal kamburlardan azad olma lüksü bahşediyor.

Ali Şeriati’nin kendi kavramsal dünyasında “insanın dört zindanı” olarak tanımladığı şey de tam da bu azad olamayışa hem teşhis hem de merhem oluyor. Öğretisine göre; doğan her insan 4 zindanın içine doğuyor ve bu dört zindandan varlığını azad edemedikçe de kendini gerçekleştiremiyor. 4 zorlayıcı güç olarak ifade edilen ve;

1. Natüralizm (Doğanın zorlayıcı gücü)

2. Historizm (Tarihin zorlayıcı gücü)

3. Sosyolojizm (Toplumun zorlayıcı gücü)

4. İnsanın kendisi olarak ayrımlanan bu zindanlar ruhumuzu, aklımızı, irademizi, tavrımıza öylesi tahakküm kuruyor ki biz aslında biz olamıyor, ailemizin, toplumumuzun küçücük bir örneği, kopyası, taklitçisi oluyor ve bize verilen kimliklerin yazgısına mahkûm kılınıyoruz. Ve kendi benzer türevlerimizle prototipliğin ve tahmin edilmiş geleceklerin vasat yazgılarına sürükleniyoruz.

Yine ölümcül kimliklerde Maalouf bu zindanlardan azad olamayan toplumların toplumca işledikleri günahın sonuçlarının nedenlerini misalliyor;

“Kolayına kaçıp birbirinden farklı insanları aynı kefeye koyuyoruz, gene kolaylık olsun diye onlara cinayetler, toplu eylemler, ortak görüşler yüklüyoruz. “Sırplar katliam yaptı” “İngilizler yağmaladı” “Yahudiler el koydu” “siyahlar ateşe verdi” “Araplar reddediyor” filan ya da falan halk hakkında “çalışkan” “becerikli” ya da “tembel” “kuşku verici” “sinsi” “kibirli” ya da inatçı diyerek duygusuzca yargılarda bulunuyoruz ve bu da kimi zaman kanla sona eriyor.”

Ve devam ediyor;

“Bir insanın kimliği başına buyruk aidiyetlerin birbirine eklenmeleri demek değildir, kimlik bir yamalı bohça değildir, gergin bir tuval üzerine çizilen bir desendir; tek bir aidiyete dokunulmaya görsün, sarsılan bütün bir kişilik olacaktır.”

Tüm bu alıntılar savın güçlenmesi için kuşanılan zırhlar değil. Bunların hiçbirini anti-milliyetçilik, anarşizm güzellemesi değil. Mensup olduğu, mensubu doğduğu sosyo-kültürel kimliğe karşı bir aidiyet hissedemeyenlerin hınç dolu karalamaları değil. Bir kayboluş değil. Olsa olsa gayreti ölçüsünde kaydadeğerliği artan bir kimlik inşası çabası. Çünkü kim sorusu ve bu soruya eşlik eden cevap öylesi mukaddestir ki “kendini bilen rabbini bilir” ile bir hadis mertebesine, kim ve varlık arayışıyla bir felsefe türü(ontoloji)ne çıkabiliyor.   

O halde biz kimiz?

Aynadaki yansımamız yüzümüze bağırıyor şimdi.

-Kimsin sen?

*

Sen kimsin, kimi zaman kısa bir tanışma cümlesi kimi zaman karşımızdaki muhatabı hakir görme hakir görme cümlesi ve kimi zaman tüm bir kâinattaki zerre büyüklüğündeki mevcudiyetimizi idrak etmenin başlangıç mertebesi. Ben sonuncusuyla başlıyorum.

Sen kimsin sorusu bize ‘verilen’ isimle açıklanamayan, yaptığımız meşgalelerle yakından uzaktan ilintisi bulunmayan yüce bir soru ve bu yüce sorunun muhatabı ancak soru kadar mukaddes bir varlık olabilir. İnsan. Koca bir kâinata varlığını sığdırabilen ve bazen kabına bile sığamayan insan.

1 insan. Bir tanım. Bir isim. 1 kimlik. Bir ad. Bir mahlas. Bize ‘verilenlerle’ değil de seçtiklerimizle kendimizi tanımladığımız an, evrendeki mevcudiyetimizin idrakine varmış ve kim olduğumuz sorusunun cevabına yaklaşmış oluyoruz. Öyle değil midir? İsmini kendi seçemez insan, kendi kendine lakap takamaz. Fakat en zarif, en klas müstearları giyinebilir insan. Süslenebilir en kalifiye mahlaslarla.

Tam da bu yüzden kendimi ve kimliğimi bana ‘verilenlerle’ değil, ismimle değil, başarılarımla değil, mesleğimle değil, ırkımla değil, özgür irade ve kişisel gayretimle ‘seçtiklerimle’ tanımlıyorum.

Kendim için kendime kendi koyduğum ad ile.

Ben, Keşfsever.


*

Sen kimsin?

.: Sapyoseksüel Doğumu :.

Doğurdum
Öz bilincimden
Kafatasımı.

.: tek'insiz :.

2016, Nisan
Çankaya.

Yaşasın. Karanlık. Lambalar. Sokaklar. Teklik. Ve tekinsizlik.

Ukdem Çiçekleri

-Vaz Makamı, Adagio-

Demek ki ben. Tesir
Edememiş
Ruhuna
Esememiş
Rüzigar
Getirememişim.

Demek ki. Ben
Onlarca dünya meşgalesiyle. Rekabet edememiş
İçinin gündemine varamamış
Bir mektup gibi
Mahcup bir rica gibi
Hiç gelmeyecek sıralardaki
resmi bir evrak gibi. Bekletilmişim.

"o bunları anlatırken ben yanında yürür,

yol boyunca çiçekler toplardım..

onları özene bezene bir buket haline getirdikten sonra akıp giden ırmağa atar,

suyun üzerinde hafifçe kayarak gidişini arkadan seyrederdim."*

Nehrin kenarına bırakılan koparılmış çiçekler gibi
Sürüklenmiş
Akıp gitmiş
Bitmişim.
Hiçmişim.

*:  Goethe / Genç Werther'in Acıları

2016, Nisan

.: Mahpus :.

İbrahim. 
Ruhumu teneke kutulara koyup da, 
Hapseden kim?
*

Bazı an'lar şiir. Tıpkı... Yazgısına sitemlenen bir genç kadının, ruhdaşı 1 genç kadına gözündeki yaşlarla bu fotoğrafı göstermesi gibi.

.: uyuma pozisyonları :.

En az cenin pozisyonu kadar vurucu bir uyuma pozisyonu; 'yağmurdan sonra' Zeyl: Yağmur dedimse iç'in yağmuru.

.: Hayatımın Sahnesi :.

Ayn Rand'ın aynı isimli kitabından uyarlama,
1949 yapımı "The Fountainhead"

1 Feylesof, 

1 Kral, 

1 Derviş, 

1 antik Yunan heykeli, aynı anda hepsi olabilen biri varsa Ruh Müzem'e hapsedeceğim.

Ayn Rand bok yesin, Kurban Bayramında doğma şerefine nail olmuş bir Ismail ve Asaf Halet Çelebi sever olarak putları en zarif ben kıracağım.

Siz hiç delicesine kırmak istediğiniz bir heykele âşık oldunuz mu? Olmadınız. Olamazsınız.

.: Şeytan :.

İbn Arabi'nin Şecetetül Kevn'inde İblis ve Muhammed arasında 1 konuşma geçer. O pasajdaki resmi nihayet buldum; bu.

Evet, bu... İns'e bürünmüş Şeytan'ın sureti tam olarak bu.

Ve nağmesi... Şu keman solosunun her zerresinde onun o ayartıcı, küstah ve tekinsiz ruhunun karanlık zarâfeti var...

https://www.youtube.com/watch?v=hgg_JM9BDCE

Karadelik Sorular VII

Arkadan saplanan bir hançerin kalbi delip geçme olasılığı kaçtır? 

(Zeyl: Âşıklar cevaplamasın.)

Karadelik Sorular VI

Bir mektup mürekkebi olarak kan mı daha vurucu yoksa gözyaşı mı? 

.: Keşfsever :.

Yaşıyor 

ama geceleyin.

Melek fistanlı

ama tekinsiz.

Yürüyor

ama 'uçurumlarda raks edenler'den zeminsiz. 

Düşecek... 

Ama.

.: Ruhefza :.

"Yeryüzünde Hiç Kimse Masamın Üzerindeki Bu Muma Nasıl Baktığımı Bilemez"

Urs Fischer bu post çağın İşviçreli heykeltraş bir sakini.
Ali Şeriati ise ruhunun hemen her halini sevdiğim İranlı bir mütefekkir.
Aralarında yıllar, yollar var.
Ama "rast makamı"nda ne de güzel çarpışmışlar değil mi?

"Yeryüzünde hiç kimse masamın üzerindeki bu muma nasıl baktığımı bilemez" diyen bir Ali Şeriati ve aynı hali, aynı ruhu taşlara oyan İsviçreli bir heykeltraş.

Mana ve madde.
Şark ve Garb.
Müthiş karışım.

*

Mum bir anlamda ben demektir.

Oturdum ve mum ışığının güzel cilvesine gözlerimi diktim.

Yeryüzündeki hiç kimse masamın üzerindeki bu muma nasıl baktığımı bilemez.

Bu mum benden başkası mıdır? İşi nedir? Yanmak, alevlenmek, ağlamak, erimek, konuşmamak, durmak, yok olmak…
…geceleri uyumamak,  gündüzlerden korkmak, her an eksilmek, gözyaşı tırnağıyla varlığını tırmalamak, damla damla erimek…

Ah! Benimle mum arasında ne büyük bir benzerlik var.

Mum ben değil miyim?
Kendini soyutlamak işte budur.

Ali Şeriati  / Yalnızlık Sözleri I

(Syf: 135-137)

Heykeller: Urs Fischer 

Zeynep MERDAN / Yarım Yüzyıl Sonra Akıbeti Görülen Mısra

Gözlerin hikayesi vardır. Gözlerin, tek bir bakışta dahi kendini ifşa eden hikayeleri vardır. İnsan yüzlerin izini sürmeye gözlerin izinden başlar. Gözler, ruhun ve yaşanmışlıkların şahitliğini yapar çünkü. Kırılan kişilerin gözlerine bakamamak, gözlerin kalbin aynası olduğunun güzel bir işaretidir bu yüzden. "Yüzüne bakmamak”, “görmezden gelmek" gözlere bakamamaktır aslında. Kalpteki ifşa olmasın diye perspektifini değiştirir göz. Göz, kâlplerdekini ifşa eder çünkü. İnsanın aksini aynadan daha gerçek gösterir bazen gözler. Başka bir göz bebeğinde kendini görebilir insan. Gözbebeği en güzel ayna değil mi?

Bakılan gözlerin, geçmişte gördüklerini görebilir mi bir göz? Yaşadıklarını hiç görmeden, şahit olmadan üstelik? Yaşanmışlıkların izlerini taşıyan harabeler gibi, gözlerde de görülmüşlerin izi kalır. Gözlerle, gözlerin izini böyle sürülür belki. İnsan, bir gözün ardını ne kadar görebilir ki?

*

“Benim geçmiş zaman içinde yan gelip yattığıma bakma

Ben geleceğin kara gözlü zalimlerindenim"

Sezai Karakoç

Desem ki, ruha keşif dolu bu yazgıyı lütfedenin içime koyduğu bu keşif arzusuna sonsuz bir zaafım var. Desem ki, ölüm tarihleri çoktan bilgi çağının kapsama alanı dışında kalsa da tanışmak istediğim, konuşmasam dahi, gayb perdesinin ardını açacakmışım da oradan bir şey keşfedebilecekmişim gibi bakma cezbesi duyduğum insanlar var. Desem ki bir mısrasının hatırına dahi görmek istediğim insanlar var. Desem ki yirmili yaşlarda “Ben geleceğin kara gözlü zalimlerindenim” demiş genç bir ruhun atmış yıl sonra temaşa edilen halinde, gözlerinin akıbetini görebilmek şansım var(dı). Desem ki, dedim ve gördüm.

Sezai Karakoç’la ve “geleceğin zalim gözlülerinden” olacağı ahdedilmiş gözleriyle tanışmamın perde arkası böyleydi işte. Ne keşfettim bilmiyorum ama Haseki Yüce Diriliş Yayınevindeki belli ki kadim dostlarıyla çevrelenmiş sohbet odasını görünce çekinmedim değil. Kılığım kadınlarla göz temasından dahi sakınmak -kaçınmak değil- terbiyesi ile hâllenmiş bu hemen hepsi Yüce Diriliş ülküsüyle yetişmiş adamların ortasında elbette ki münasip olmadı. Neyse ki abes düşmedi. Tedirgin halim, mahcup sesim -tam da Mevdudi’nin Hicab’ından sonradan bir öğrenmişlikle- sonunda münasip bir konuşma notasını buldu. Buldu da ben, hemen hepsi mütedeyyin olan bu adamların ortasında geleceğin zalim gözlülerinden biri olacağını ahdetmiş o ruhun gözlerinin içine bakarak soru sorabilme raddesine varabildim.

Fakat ne yazık ki, fakat müteessirim ki, on küsur adamın ortasında bir sandalyenin üzerinde sonradan iliştirilmiş gibi oturan mahcup cüretim; şiir, estetizm ve kadın bahsini açabilecek o raddeye varamadı. Sosyoloji, Yakın Türk Siyaseti, İslam Medeniyeti üzerine yapılmış mülahazalar ve çeşitli güzellemeler, Gün Doğmadan’ın bence en güzeli; o “Köşe” şiirine varamadı ve ben geleceğin kara gözlü zalimlerini sormuş bulunamadım.

*

Yine de cevap bulmadım mı? Cevabı gözlerde aranan bir sorunun cevabı elbette ki dudaklardan çıkan da değil, gözlerde bulunacaktı. Ki buldu da. “Ben geleceğin” dediği yerde mısranın; genç bir idealin seksenli yaşlarda nasıl “biz sesimizi duyuramadık” ukdesine vardığını, Erbakan ve taifesinin seçilme öyküsünü dilinden dinlerken tek bir kötü söz söylemeden de hakkaniyetli bir eleştirinin yapılabileceğini, ısrarlı bir güzellemeyle “İslam ümmeti değil İslam milleti” vurgusunun hakikatli ilhamını, Yapı Taşları ve Kaderimizin Çağrısı kitabından özenle ve sesinden okuduğu “Ey Krallar, Ey Sultanlar size sesleniyorum”la hitaplanan pasajdan ve ukdelerden, gözlerine dolmuş ukdelerden buldu cevabı.

Sen geleceğin kara gözlü zalimlerinden olamadın. Bir kez olsun beceremedin zalimliği. Yakışmadı mahzun ve sitemkâr makamda kırpışan gözlerine zalimlik. Israrla, inatla ve keşfle baktım gözlerine. Sabırlı, sükûnetli, ille de hüzünlü, yazgısına yeise varmayan bir ukdeyle bakan seksenlerine varmış huzurlu bir adamın kara gözlerinden başka bir şey bulamadım orada. Fakat mademki ilk gençlime nüfuz etmiş bir şiirin, ruha böylesi tesir bırakan bir mısrasının tamama eremeyişliği kaldı üzerimde; o mısrayı emanet edip ruhuma “geleceğin kara gözlü zalimleri”nden olmaya ahlanıyorum bir kez daha.