23 Şub 2012

Dumansız Ateşlilerden Bir Adam; Hektor

Damarlarında kan değil de, ateş akan adamlardandı o.  Ateşi aşk değil, pür-i endişedendi ama.  Adamdı o, adamımdı. İki üç sene evvel tanıştık, söylediydi; Hektor’muş adı. Belki de dumansızlardandır, kimbilir.
 
Başı önde, ağzında çarpık gülümsemesiyle düştü orman yoluna. O yürür, sayarım ben adımını. Yürüyüşünden tanırım ben adamımı. Sırtında tuhaf dünyasının kabuğu kamburunu, gözlerinde bebeğinin yayılmış siyahını. Gözünden okurum, diğer dünyadaki adını.
 
2012, Şubat 23


2 yorum:

Zeynep M. dedi ki...

kendime acayipleniyorum bazen. müzik dinliyordum, sonra bişeyler oldu, bu varlık peyda oldu.

Adsız dedi ki...

:))