Ruh Voltası & Dance in the Dark: kara odada iç ritimleri ile yapılan bir tür yürüyüş, dans. ruhun ritmi. id kusması. ellerin canavarlaşması. ruh voltası. zarifkarakarganın çırpınışları. kelebeklerin kanatlarını koparmak.
*
cümlelerimi kaybettim. kendimi kaybettim. ama yine de yazıyorum. hırs ve tiksintiden başka his duymayan sevgili Patrick Bateman, hırs ve vaz'dan başka bir his yok bende de. arzu, hırs, hırs duymak istemek midir Allah'ım. böyle ise pek de kısa sayılmayacak bir liste var elimde. ukdelerle bir bir sıralanmış. ukde teskin edilmemiş hırs mı demek. ukde varsa dua mı etmek gerek. listeyi bir bir saymak mı gerek. ama listenin daha başlarındayken geliyor vaz. getiremiyorum ki gerisini. isteyemiyorum ki. isteyebilmeyi mi isteyeyim öyleyse. ama Matmazel Noraliya ne olacak. istememeyi istiyordu o senden. verirdin, vereceksin belki de. ama isteyemiyorum ki. içime bu boktan vaz geliyor her seferinde. zühd mü koydun içime. Matmazel Noraliya'nın koltuğu. Süleyman'ın tahtı. Süleyman'ın bahtı. zühd koyduysan içime niye rind gözü verdin ki. öldürmek için mi beni? niye gözümü dikip bakıyorum. niye en büyük hazzı gözlerimin acısıyla yaşıyorum. niye her defasında içime kısacık ateşten başka bir şey vermeyen bu arzuları teskin etmekten başka bir seçenek kalmıyor elimde. niye bu kadar çok niye var. vaz varsa, haz'zın ne anlamı var? haz mı, vaz mı? haz ve faz mı? az ve vaz mı? sonra hep vaz'a varıyor. hazzı bile son'daki vaz için istiyorum. demek ki ben vaz'ı istiyorum. ama ukdeleri susturmak zorundayım. yoksa dance in dark olacak günleri sayılı ömrüm. yakarma, isyan duadan sayılır mı? o zaman ben sürekli dua halindeyim. hayır, hayır nasipsizlerden oldum belki de.
dance in the dark şarkılarından. yukarda Allah var kısmını atınız, bir münacaat.
bir dakikada Howl's Moving Castle nasıl anlatılır?
*
bir gece yıldız yağıyordu. Howl, Secret Garden'de yürüyordu. yıldızların biri Howl'u seçti. yıldız ışığa dönüştü. Howl ışığı içti. Işk kalbini ruhundan ayırdı. ve Howl'un kalbi yerinden çıktı.
o da bir ZM.
ne güzel bir bahtiyarlık bu Tanrım. ben ve Zeki bey'in isim-soyisim başharflerimiz aynı. -neyse, bir ara bunu düşünür sevinirim.-
*
Zeki bey, bir akşam üzeri romanını(?) okuyordur. yüzünde mutmain, dingin üstelik pek latif bir tebessüm vardır. birden telefon çalar ve telefonu açar. arayan sayısı milyonları bulmuş hayranlarından yalnızca birtanesidir. ama Zeki bey şaşırmaz, panik olmaz. Zeki bey için bir rutindir, hayranlarının o'nun biricik varlığı ile ilgili sorularına bir bir, hepsi iyice, önceden düşünülmüş cevapları vermek. ah, Zeki bey'in varlığı ve konuşması biz ölümlüler için lütuftur(tu)zaten.
(...)
cici kız: tatmadığınız iki duygu nedir?
ZM : kin ve de kıskançlık. çünkü kıskanacak hiç kimseyi bulamadım. -ses, elimde değil, neyapayım ayol(!) umursamazlığında-
*
severek dinlediğim çok şarkısı var, hakikaten de sanatçıydı ama bu söyleşi irdelenmeli, bu video sıradan bir video değil.
2012’yi kaybettim. Birkaç yazı dışında tek bir şey kalmadı
bu yıla ait.
Tuşlara sıkıntı basarak başlattığım, 4 yılı aşkın süredir
sürdürdüğüm sanal günlüğümün 2012 kısmı yok oldu çünkü –diğer yılları
geçirmiştim- Yüz küsür kayıt yok oldu. İki üç günde bir muhakkak yazdığım, ruh
tahlillerim, küçük keşflerim, kendime kendim için tuttuğum tüm bu kendi
raporları yok oldu çünkü.
Kendimi eksilmiş hissediyorum, çalınmış hissediyorum. Müflis hissediyorum. Cümlelerim dışımda ne
kalıyor ki zaten. Tüm bu senelerden bu cümleler dışında ne kalıyor ki zaten. Her
şeyi o cümleler hatırına yaşamıyor muyum zaten. Ama şimdi hiçbiri yok. 22 yaşımı kaybettim. Aptallığım yüzünden,
üşengeçliğim yüzünden. Önce tuşlara basayım, sonra özenle defterlere geçiririm
takıntısı yüzünden.
Nefret ediyorum üşengeçliğimden. Tembelliğimden. Deftere el
yazımla geçirmem gerekiyordu, saatlerini bile özenle kaydettiğim o sanal
cümleleri el yazımla, emeğimle defterlere, ajandalara kaydetmem gerekiyordu
çünkü. Saklamam gerekiyordu çünkü. Ödevimi yapmadım. Yapmam gerekeni yapmadım. Aptal
bir güncelleme ve hokus pokus. Sanal her şeyden nefret ediyorum bazen.
Bilgisayarlar formatlandığı zaman yaşanan sanal kayıplar
için yazıklanmak değil bu. Hakikaten eksilmiş
hissediyorum. Cümleler için yaşıyorum, yaşamak, keyf almak için yaşamıyorum ki ben.
Atsaydım, yaksaydım, savursaydım umursamazdım, üzülmezdim. Ahmet Cemil’in Mai
ve Siyahını yaptığı gibi yapsaydım zevk bile alırdım. Ama şimdi öyle mi. Şimdi hiç
öyle mi. 22 yaşım yok.
Bağımlıyım evet. Evet, bir tür bağımlılık bu. Kaybetmekten
ölesiye korkmak bu. Bazı şeyleri asla atamayacak olmanın yarattığı takıntılı,
obsesif bir bağımlılık bu. Oyuncaklarımı attığım zaman da olmuştu, bebeklerimi
attığım zaman da olmuştu. İlkokuldaki hatıra defterimi alay edip attığım zaman
da olmuştu. Çünkü ben, kendimle ilgili her .ok söz konusu olduğu zaman hiçbir
şeyi atamıyorum, hiçbir şeyden vazgeçemiyorum. Çöpçüyüm. Çöplerin içinde
yaşıyorum. Çöplerin içinde salak salak rüya arıyorum çünkü.
Oh, oh. Oh, mis gibi. Güzel oldu. Çok güzel oldu. Sırıt şimdi.
insan bu resme bakınca neden "ince bir hastalığa" tutulmuş birini hayal eder ki? orta yaşlı, zayıf, kara kuru, ciğerleri kötülemiş, ciğerleri çok kötülemiş zayıfça bir adamı/kadını. sırtı kambur, yavaşça yürüyen. adımları ayaklarında, ayakları iflas etmiş ruhunu zorla götüren. insan bu resme bakınca içi, niçin kahırla dolar ki?
(tehlikeli beyaz'ın, hoş hiç'in şarkısı.
john abi'yle çekik gözlü abla'nın ne güzel oldukları, yürüdükleri şarkı)
"Imagine there's no heaven It's easy if you try No hell below us Above us only sky Imagine all the people living for today"
*
"Önümde yapılacak çok şey var. aşılacak çok daha yüksek tepeler, geçilecek çok daha karanlık vadiler var. Ve tüm bunları kendi içimde bulmalıyım. bana ne "din" ne "ahlak" ne de "mantık" yardım edebilir. Dinin bana yararı yok. başkalarının görünmeyene beslediği inancı, ben elle tutulana, gözle görülene besliyorum. benim tanrılarım insan eliyle yapılmış tapınaklarda oturuyorlar, gerçek deneyimlerden oluşan bir çerçeve içinde inancım kusursuzlaşıyor ve tamamlanıyor. belki de aşırı tamamlanıyor çünkü "cennet"i yeryüzünde bulanların birçoğu, belki tümü gibi ben de, bu dünyada yalnız "cennet"in güzelliğini değil, "cehennem"in dehşetini de buldum."
Oscar Wilde / De Profundis
(syf: 98)
*
Muhayyel..
Sorulardan bir soru'ya tek kelimeyle bu cevabı veren'i anımsıyorum. Benim tek kelimeyle; "zarif" dediğime tek kelimeyle "muhayyel" demişti. Kıskanmıştım cevabını da, sonra hiç unutmamıştım anlamını. Hayali olan. -en az ruhefza, ruhnevaz kadar güzel Ketumi. "ruhuna dokunan" her kelime bana da güzel Ketumi.-
Hayal etmek tehlikeli bir şeydir. Hayal etmek bir tür sığınma halidir. Hayal etmek teskin edicidir ama mahrumların avuntularıdır. Hayal etmeyi bırakmak istiyorum. Düş kurmayı da. Sanatçıların ilhamı biz sıradanlara; ben sıradan'a zarar veriyor çünkü.
John Lennon'un Imagine'sini dinliyordum. Tehlikeli beyaz'ın, hoş hiç'in şarkısını dinliyordum. Mest olmuş(!) dinliyordum ki küçük bir keşf yaşadım. Imagine, believe kelimesini düşürdü aklıma. İkisini mukayese ettim ve şuraya vardım. Biri sanatçıların, beriki inananların biricik nesnesi bu şeyleri birbirinden 1 noktada farkı var.
Hayal ettiğimizde biz, biz hayal ettiğimizde, her şeyin içindeyizdir. İstediğimiz cümlelerin en ihtişamlı öznesi edebiliriz kendimizi. En sevdiğimiz kurguların, durumların 'yaratıcı'sı olabiliriz. Malzememiz her şeydir çünkü. 1'in, 1icik vasfının, yaratmanın yansıması bir hal içindeyizdir çünkü. Zihnimiz ve hayal gücümüzle sınırlı olsa da her şeyin içindeki bedi'yizdir(!) çünkü.
Ama inanmak öyle mi. İnanmak hiç öyle mi? İnanmak da edilgenizdir! Hayal etmekteki pür-i aktifliğimize rağmen. 1şeyin, bizi ve tüm bir irademizi aşan o şeyin, 1şeyin tasdik edicisiyizdir sadece. Tasdiğimizle kıymetli olabiliriz ancak. 1 hükmün üzerine, 1 hükmün gerisinde itaat edici olarak değerli olabiliriz ancak. Baş eğen olarak, kul olarak, kul kalarak..
*
Hayal kurmak tehlikeli bir şeydir. Ey sıradanlar! hayal kurmayınız. Yaratamayacak olanlar -sanatçı olmayan ve asla da olmayacak olanlar- zinhar hayal kurmayınız. Ve biz sıradan; ben sıradan için sadece mahrumların avuntusu olan bu heveskar, acınası eylemi terk ediyorum, edeceğim.
İnanmayı seçiyorum. Hakikat'i ve gölgesindeki gerçekliğime iman etmeyi seçiyorum. İnanmaya göstereceğim itaatkar ve edilgen hali, yaratmaya gösteremeyeceğim kudrete tercih ediyorum. Aşağıdan, avamdan görün beni. Secde etmeyi seçiyorum. Bana verilen bu iradeyi bu seçimi yapma noktasında kullanıyorum.
Baş eğmeyi seçiyorum.
Tek efendi'ye.
Soylu, günüllü ve rıza dolu(!) itaatimle.
zaman zaman çektiğim acıların sonsuz olduğunu bilmek bana mutluluk verdiyse de, anlamsız olmalarına katlanamadım. şimdi içimde gizli kalan bir yanım bana dünyada hiçbir şeyin, hele acı çekmenin kesinlikle anlamsız olamayacağını söylüyor. tarlada gömülü bir hazine gibi içimde gizli kalan şey, "tevazu".
içimde kalan son ve en iyi şey o; son keşfim; yeni bir gelişme için başlama noktası. bana kendi içimden çıkıp geldi, bu yüzden doğru zamanda geldiğini biliyorum. daha önce ya da sonra gelemezdi. birisi bana ondan söz etmiş olsa reddederdim. bana sunulsa geri çevirirdim. kendim buldum onu; korumak istiyorum. korumalıyım. benim için yaşamın, yeni bir yaşamın, vita nuova'nın unsurlarını içeren tek şey o. son derece tuhaf bir şey. insan onu başkasına veremiyor, başkasından alamıyor. onu elde etmek için sahip olduğun her şeyden vazgeçmek şart. ancak her şeyini kaybettikten sonra ona sahip olduğunu bilebiliyor kişi.
*
Oscar Wilde / De Profundis
(syf: 96)
(cümlelerinin altını hazla çizdiğim bir kitabım daha oldu; De Profundis; derinlik..)
(o var. evet, bir şey var. yehova mı, allah mı, ışık mı, şu mu, bu mu? adı ne? -edepsizim, evet.-
ancak rüyalarda görünen muhayyel bir sevgili gibi sanki. tüm derdimiz adını öğrenmek.
deistliğime zerre şüphem yok. ama hangi din işte.)
*
el-cevap & 1 cevap : soruyu sorduğum an'a gidiyorum şimdi. yanımda bir kaç kişi daha vardı. bir de kitap. yüce kitap. sordum ve elime aldım kitabı saçma sapan bir halde. -bir şeyi sınamıyorum, kendimi sınamıyorum, refleksvari bir hareket sadece- ayeti hatırlamıyorum, bakamadım bile. şaşkın, sünepe, kızarmış suratımı hatırlıyorum sadece.
depresif black metal(?) yapan fransız menşeeli bir grubun dip eseri. muhtemelen şeytan'a benzeme arzusu taşıyorlar içlerinde. -en ucuz korku filmlerinden fırlama kliplerine bakarak söylüyorum bunu-
16-17 yaş grubuna hitap ediyor gibi görünse de, sözlerin gerisindeki tını duyulmayı hak ediyor.
...sen ellerin dilini bilmiyorsun, ne yazık ki ellerin dünyasını tanımıyorsun, ne yazık ki ellerin dersini okumamışsın, ellerin sanatını öğrenememişsin, ellerin ilmini alamamışsın, ellerin dilinin ne hikayeler söylediğini bilemezsin, ne hikayeler! ben ellerin dilini, ellerin konuşmasını, her dilden ve her sözden daha çok seviyorum. kalemin dili ressamlıktır, taklit etmektir, konuşur gibi yapmaktır, kalem konuşmaz, sözleri resmeder, muhatap sözleri işitmez, sözleri seyreder, kalem harflerin cenazesiyle, harflerin şekliyle, harflerin ölü ve sessiz cesediyle ilgilenir, dilleri sadece kalem olan insanlar, ne kadar mahrumdur!
...bakışların fazla bir sözü yoktur, tek bir sözü vardır, her bakışın sözü tek bir kelimedir, bir tek cümledir! iyi veya kötü, çirkin veya güzel, derin veya yüzeysel ne olursa harf tek kelime, tek cümledir, iki bakış konuşunca sürekli o sözü tekrar ederler.
Ali Şeriati / Yalnızlık Sözleri, 43. Bölüm
(syf: 361-362)
The Seventh Seal, (Swedish: Det sjunde inseglet) 1957
*
-Olabildiğince açık konuşmak istiyorum ama kalbim boş. Bu boşluk yüzüme tutulan bir ayna gibi. Kendimi görüyorum. İçim korku ve tiksintiyle doluyor. İnsanlara karşı duyarsızlığımla kendimi çevremden soyutladım. Şimdi bir hayaletler dünyasındayım. Rüyalarım ve hayallerimde tutsak kaldım.
-Yine de ölmek istemiyorsun?
-Hayır, istiyorum.
-Neyi bekliyorsun?
-Bilgi istiyorum.
*
-Kendimize inancımız yoksa başkasına nasıl inanç duyabiliriz? Benim gibi inanmak isteyen ama yapamayanlara ne olacak? Ya inanmayanlar? İnanamayanlar? İçimdeki Tanrı’yı neden öldüremiyorum? Onu kalbimden atmak istememe rağmen neden alçaltıcı ve acı verici şekilde içimde yaşamaya devam ediyor?
*
-Tanrı’nın elini uzatıp kendini göstermesini, benimle konuşmasını istiyorum.
-Ama o suskun.
-Karanlıkta ona sesleniyorum ama sanki hiç kimse yok.
-Belki de kimse yoktur.
-O halde yaşam korkunç bir şey.
*
-Bu sabah ölüm bana geldi. Birlikte satranç oynuyoruz. … Bütün yaşamım nafile bir arayıştan, avarelikten, anlamsızca konuşmalardan başka bir şey değildi. Kızgınlık ya da sitem duymuyorum çünkü çoğu insanın yaşamı benim ki gibi. Ama kalan süremi anlamlı bir işte kullanmak istiyorum.
"kaybedecek öyle bir şeyi yoktu ve öyle isteksizdi ki her bir şeye,
üzebilecek tek bir şey kalmamıştı o'nu. her şey olsa da olur, olmasa da olurdu
o'nun için. acıdan zevk alma safhasına da geldiğine göre, içini güçsüz
düşürebilecek tek bir şeyi kalmamıştı keşfsever'in."
36. herhangi bir türünden cibiliyetsiz bir dansı, figürü, oyunu kaygısızca, pür-i neş'e yapabilmek, oynayabilmek. göbek atabilmek.
37. sarılmak. ateşi söndüren, teskin eden ve kalpleri üst üste getiren bir sarılmak.
"Tam bir kahkaha nadir bir olaydır. Bedeninizin tüm hücreleri güldüğünde, varlığınızın tüm parçaları neşeyle dolup taşmaya başladığında, büyük bir rahatlık getirir.
Kahkaha en saf haliyle tüm enerjinizin dansıdır. Gerçek derin bir kahkahada akıl kaybolur. Tıpkı durgun bir göle taş attığınızda dalgaların oluşması gibi, gerçek kahkaha da merkezinizin yayılıp etrafınızda bir çember oluşturur. Deprem gibidir!"
Osho / Kahkaha
Kahkahanın manik bir hal olup olmadığından hala emin değilim. Abartılı, uç hallerden gelir hep. Tebessümün ifratı. -Belki tebessümle boy ölçüşemediği içindir. Gerçek bir tebessümle hiçbir gülme şekli kıyaslanamaz çünkü. Gerçek bir tebessümle insan dahi öldürebilirsiniz çünkü-
Püskürme, taşma gibi. Sesi ve şekliyle de estetik değil zaten. Dışarı fırlamış dişler, tiz bir ses ve sonrasında kasların pörsümüş hali. Tüm bu çirkinlemeler kahkaha atamadığım için değil ama. Bilakis. İçimdeki kahkaha atma arzusu baş edemeyeceğim kadar büyük. En olmadık yerlerde çınlatmışlığım var ortalıkları. Hala var.
Kaslarıyla anlaşamayan, onları fazla zorlayan biri olarak gülme, kahkaha konularında başım hep sıkıntıda oldu. -Ne mesut günlerdi, hiç unutmam - süperegosu dışında içsesi olmayan, titiz, çalışkan, hanım kız olduğum lisenin ilk günlerinde dahi atomkarınca lakaplı bıdık hocanın(!) beden diline en güzel püskürmelerimi gönderirdim. Güldüğüme –hayır gülmek değil tam anlamıyla patlamaktı onlar- şaşıran –bu kız güler miydi şeklinde- arkadaşımı dahi anımsarım.
Gülmek konusunda en ileri gittiğim durumlara sanıyorum, okul müdürü ama aynı zamanda din kültürü ve ahlak bilgisi dersimize giren bir hocamız sebep oldu. Hazırlık okumamızın neden olduğu ben de İngilizce biliyorum kompleksi, gülmek noktasında patlamaya hazır bir bomba olan benim için değerli bir hazineydi şüphesiz. “vat iz yor naym”lar olsun, bılautuuth (bluetooth)lar olsun. Allahım yapılır mıydı bunlar bana? En arka sıradan, en tiz kahkahalar doldururdu sınıfı. Periyodik aralıklarla nüksedecek kadar da baş belası olurdu. Hocam kusura bakmayın, yanlış anlamayın hatta en kabul görür bahane “ayy, sinirlenirim bozuldu” demek zorunda kalırdım.
*
Hakikaten nedir bu şey? İdini frenlemiş süperego püskürmesi mi, yaşamdaki tezatlara, çarpıklıklara elinde olmadan reaksiyon gösteren beşer güdüsü mü? Nedir Allah’ım bu şey? Niye bu kadar eğleniyorum? Sahip ol(a)masa da mükemmeli bilmenin, hissetmenin iç’e verdiği kibr neşesi mi bu?
Önünden geçtiğim dükkânlar var, Sırf isimlerine güldüğüm. İsimlerine bakarak iç’imi eğlendirdiğim. “aşkitom” diye bir mağaza mesela. İ’nin üzerindeki kalp. Birbirinden renkli ve abartılı moda kıyafetlerin satıldığı. Bedenimi, aşkitom poşeti taşıyarak yürüyen halimle düşlüyorum. Ahh.. Bim var mesela. –normal markaları almak için giriyorum ben de- hayır para kaynaklı ucuzluğu kastetmiyorum. Pahalının zıddı ucuz’u kastetmiyorum. Hayır, fakirliği ve yoksulluğu aşağılamıyorum. Hiçbir zaman zengin olmadım zaten, fakir sayılırım zaten. Ama dayanamıyorum Allah’ım. Ucuz’luğa dayanamıyorum. Başka bir marka’yı rengi, ambalaj baskısı ve hatta kelime oyunlu isim haliyle taklit eden bu şeylere, bu ucuzluğa katlanamıyorum Allahım. İçime tiksinti veriyor. Zelil hissediyorum kendimi.
Soyut, tavır halleri de var. Seda Sayan’ın mantıklı konuşurken takındığı yüz ifadesi mesela. Songül Karlı’yı –göğüslerini ve poposunu elbette(!)- dibi düşerek izleyen idikler mesela. Entel gözükmek için kemikli gözlük takan ebleh bakışlı ergenler mesela. Ya da seksi görünürüm umuduyla dudaklarını büzen, şişman poposunu biçimli gösterecek pantolonlar arayan tek vasfı dişilik olan kızlar mesela.
*
Belki de, bu tezatlığın ve parayla ilgisi olmayan bu ucuzlukların içe yaşattığı neşe hali. Belki de kusur arayan gözlere verilen bir ceza hali. Belki büyütmeye gerek yok, güzel bir neşe hali. Keyiflenme hali.
Cmylmz’ın fundamental’inin katkısı olmuştur mutlaka dediğim –“ne vereyim abime”yi not düşelim- bu yazıyı bir gün güzel bir kahkaha atabilme ümidime adıyorum. Tezatlardan değil de, güzel bir neşe halinden yüz bulan, göle düşen taşın suyu dalga dalga süsleyen hali gibi olan kahkaha atabilme ümidime adıyorum.
*
Kişinin güldüğünden anlaşılır aklı diyen dedelerimiz ne der bilmiyorum ama ben en çok absürd komediyi seviyorum. Saçmalıkların, saçmasapanlıkların yalın bir şekilde gösterildiği şeyleri seviyorum. Engin Günaydın’ın tarzını seviyorum. Tezatlardan ve çarpıklıklardan yüz bulan “kara”komediyi seviyorum. Şu’nu da seviyorum;
...
Kum, sabah ışığında parlıyordu
Ve uzaktaki kum tepeciklerinden uzaklaşarak dans ediyor
Gece, müziği çok güzel devam ettirdi, uzunca
Ve biz de oraya uzandık şafağa kadar
O sabah uyandık ileri çağrıya
Develerimiz gemlendi, semer sepetlerimiz dolu
Güneş doğuyordu Doğudan
Tam biz çölün haykırışına doğru yola çıktığımızda
...
Taşlar arasında ezilmiş nehir yataklarından geçtik
Ve bilinen en heybetli dağlara doğru çıktık
Kuru sıcaktaki vadilerin ardında
Kervansaray'a ulaşıncaya kadar
ve şehrin ihtiyarlarından biri dedi: konuş bizlere iyi ve kötü'ye dair.
ve o cevap verdi.
içinizdeki iyiye dair konuşabilirim ama kötüye dair değil. zira kötü kendi açlığıyla ve susuzluğuyla azap çeken iyiden başka nedir ki?
Carl Vett: teoloji ve antropoloji öğrenimi gören, psikoloji alanındaki çalışmalarıyla tanınan, uzun yıllar Avrupa’da büyükelçilik yapan bir Türk
ile tanışması sonucu İslam’ın mistik yönelimlerine ilgi duyan ve 1930’larda
çeşitli tekke ve zaviyelerde zikir ve sohbetlere katılan İsviçreli bilim adamı.
Tekke günlüğü isimli eserinden Şeyh Esad Erdebeli ‘den naklen;
“çeşitli İslam ülkelerinden birbirinin
dilini bilmeyen dört hacı, çölden geçerek Mekke’ye doğru yola koyulmuşlar” diye
başladı şeyh. “vahada ilerlerken bir metal para bulmuşlar. Eğer bunu bozdurup
her birisine dağıtacak olurlarsa, ellerine neredeyse hiçbir şey geçmeyecekmiş. Bu
nedenle bir şeyler satın almaya ve satın aldıkları şeyi paylaşmaya karar
vermişler. En yaşlı olanı Arapça olarak üzüm istediğini söyler. Bir sonraki
bunu farsça ifade eder, üçüncüsü aynı şeyi Türkçe olarak ister ve sonuncusu da
bu isteğini Kürtçe ifade eder. Farklı dillerde aynı isteği ifade etmelerine
rağmen, birbirini anlayamadıklarından dolayı kavgaya dönüşen bir ağız dalaşına
tutuşurlar. Ama dört dili de anlayan beşinci hacı geldiği ve her birine
paylarına taahhüt ettiği vakit, hepsi sakinleşti."
"Sana ruh hakkında soru soruyorlar.
De ki: Ruh, Rabbimin bileceği bir şeydir.
Size pek az ilim verilmiştir.”
İsra, 85
k: "bedenim ben mi, benim mi?" (tırnak içi; ömer tuğrul inançer)
l: ben dersem benden ayrı bir kişilik yüklemiş olurum. benim demek sanırım daha doğru. benim için bedenim benimdir. ben değil. arada bir boşluk yok. ruhumla bedenim arasında bir boşluk mesafe yok. zaten olmamalı. olursa dengesizlik olur. sistem doğru çalışmaz. gerginlik oluşur.
k: bu soruya verdiğiniz cevap ruhun yahut benzeri bir şeyin varlığına delil değil midir?
l: ben, beden ve ruh toplamından ibarettir zaten. ancak bedenin ölmesi ruhun ölmesi anlamına gelecektir diye bir şart öne sürmek sanırım çok doğru olmaz.
k: o zaman bir soru daha. madem ben dediğimiz şey bedenimizden ibaret değil. bedenin ölmesi durumunda, ben'e de ölmüş diyebilir miyiz? ve ben'den geriye ne kalıyor ve o ben'e ne oluyor?
l: cevabı biliyor gibisiniz. sizce ne oluyor ?
k: cevabını bilsem de soru sormak hoşuma gidiyor. bence bir yerde duruyorlar. beklemede. madem bedenim ölünce ben ölmüyor o zaman ölümden sonra hayat var mı?
l: olmasını ister misiniz? ruhunuzun ölünce o hayata gitmesini mi, -ki bu sizin için muhtemelen muazzam bir hayat olur. sıkıntınız olmaz- yoksa ruhunuzun hep gitmek istediği ama bilemediği yere gitmesini mi isterdiniz?
k: kendimi bana vaad edilen cennetle avutuyor değilim. -bu cümleyi sevdim- şeriati'nin sözünü anımsatmaya gerek var mı. ne cennet sevgisi, ne cehennem korkusu. ikisi içinde bir şey yapmam. ruhumun hep gitmek istediği yer'i bilmiyorum. bu yüzden oraya neverland diyorum.
l: o geldiği yere dönmek istiyor.
k: peki, geldiğim yer, anne karnı mı yoksa ruhumun yaratıldığı yer mi?
l: allah.
*
keşfsever'in yine içi sıkıldı. ve söyledi.
"ben'i bedenden ibaret gören; anne karnını, ruhtan ibaret gören ise bezm-i elesti demeyi tercih etti. cevabı 'ben' ölene değin kimse bilemeyecek."
"inaan, kii senden başka, senden başka, senden başka hiiç kimse yok içimde, kimse yok içimde"
*
ne istediğimi anlamaya yaklaştım mı? yaklaştım mı?
yaklaştım.
elimi uzatacak kadar yakın olup, bırakmak istiyorum. her şeyi, hepsini bırakmak istiyorum.
parmaklarımla kavrayacak kadar yakınken,
her şey, hepsi
benimken,
benim olabilirken,
bırakmak istiyorum.
hepsini bırakmak istiyorum.
*
maya takviminin son günü, 2012'nin en uzun gecesi.
Ne güzel bir teskin şarkısı. Sızlayan bir nefsi, arada ritmi bozulan bir kalbi ve hastalanmış bir ruhu teskin etme şarkısı. Doktoru kendi olan, kendi kendine söylenen bir kendi şarkısı. Hasta kalplerin ilacı. Bana iyi gelmişti. Gece, gökyüzüne bakarak birkaç doz..
*
Feridun Düzağaç beyin şarkıları güzeldir. Sözleri de güzeldir. Kendisini pek tanımıyorum ama canlı olarak dinlediğim nadir, çok nadir sanatçılardan biri kendisi. –yakın oturmuştum sahneye ama uyuzluk mu, tuhaflık mı, yoksa sevgimi belli etme şeklimi diğerlerinden ayrı tutma güdüsü mü ne eşlik etmiştim şarkılara, ne de alkış tutmuştum. Tiyatro izler gibi dinlemiştim kendisini.Son şarkısına ellerimi bir iki kez şaklattım ama-
Hatırlıyorum, klipinde saçlarını kestiği, çocuk halimle etkilendiğim-şarkıdan değil, saçlarını kesmesinden-dipteyim sondayım şarkısı vardı, Kral tv’de(!) çıktığında muhakkak durdurduğumuz. Sonra aşkın e hali, düşler sokağı, fd gibi yine klip çektiği şarkıları. Velhasıl kelam başta fd, alev alev, lavinya, düşlerime kal, cumartesi.. –en iyisi devam ettirmeyeyim-
Son şarkılarını da sevdim. Sadece eski şarkılarıyla sevilen biri olarak kalmadı. Kurumuş ölüyorken, rüya, beni bırakma ve hazırcevap –muhtemelen eklemeyi unuttuğum eserleri var yine- en son hazırcevap diyordum; evet hazırcevap.
Bu şarkı çıktığı, ses yoluyla kulaklarıma vurduğu ve iç’imi meftun ettiği zaman, benim yaşadığım farklı bir dünya vardı. Ve yaşadığım, hüküm sürdüğüm(!)1 başına dünyamın o zamanında benim için yazılmış daha güzel bir şarkı olamazdı. –düşünsenize 1 adam, 1 şarkı yazıyor ve o 1 şarkı, kaçının içini teskin esiyor, kaçının şarkısı oluyor. yaratmak ne güzel, ne güzel-
İntroyu uzun tuttuğumun farkındayım ama gerekliydi. Şarkının sözlerini iç’inden çıkarana da, o sözleri ses yoluyla kulaklarıma getiren melodiye de hürmetimi belli etme adına.
*
Ne güzel bir teskin şarkısı. Evet, teskin şarkısı. Sızlayan bir nefsi, arada ritmi bozulan bir kalbi ve hastalanmış bir ruhu teskin etme şarkısı. Doktoru kendi olan, kendi kendine söylenen bir kendi şarkısı. Hasta kalplerin ilacı. Bana iyi gelmişti. Gece, gökyüzüne bakarak birkaç doz..
“Hayata dair hazırcevaplar var
Öyle çok düşünüp kendini heba etme sen”
-ne güzel başlıyor değil mi. daha ilk cümleyle ilacın varlığını müjdeleyen doktor cümlesi gibi-
“Biraz oku, dolaş, yaşa işte
Kimseye kötülük etmeden”
-yapman gerekeni söylüyor, yapmam gerekeni söylüyor. iki kez söylüyor, kimseye kötülük etmeden, kimseye kötülük etmeden-
“Ah ötekim, tatlı şaşkınım
Gel sen inanma benim her sözüme Kelin merhemi olsa sürmez mi Aşkın yüzü olsa gülerdi yüzüme”
-bu paragrafın kıymeti ah ötekim ve tatlı şaşkınım kelimelerinde.moda olmuş, rahat rahat konuşup yalnızlık ikiyüzlülüğünün daniskasını yapan o insanların kokusunu dahi alamayacağı bir ötekilikse ama. Tam bir “dünya beceriksizi” olduğunuzu yüzünüze vuran anlamında ise ama-
“Dilin yaresi pek acıtmaz
Aşk yarasından yoktur öte Öyle her çiçekten bal alınmaz Niyet oynaktır dikkat et nefsine”
-son iki cümle. nefsi levv eden, tokat atan, tokatın haklılığıyla nefsinize acı ama bir taraftan da zevk veren kısım.“-maz” ın ve “-nefsine” söylenme şekilleriyle şarkıyı iyice zeyn eden kısım. şarkıya iç’en de olsa en çok eşlik edilen kısım-
“Kalbini kırarsa hayat Derin bir nefes al, geçer
Ah bu yanardöner hayat küsme Gün olur rüyalarından geçer”
-derviş sözlü Türkçe müzik. gün olur rüyalardan geçer hayat tanımlamalı.”
“Korkacak bir şey yok, nefes al gitsin Hayat güzel şey neticede Biri aşk derse kalbine sor Kim ne derse yalan, o ne derse öyle”
-en güzel kısım. en sevdiğim kısım. korkacak bir şey yok, korkacak bir şey yok. nefes al gitsin. endişelenme, endişelenme. yanardöner bir hayat için endişelenme. rüyalarından geçer olsa bile yanardöner olan bir hayat için endişelenme,
nefes al gitsin, nefes al gitsin. şşş! sus. nefes al gitsin. yaşa, ömür sür, tüket, bitsin ve gitsin-
*
Eseri ruhuma sevdirdiği için, Feridun Düzağaç’a teşekkür ederim.
Ümitsizliğin nasıl bir şey olduğunu
mu merak ediyorsunuz veya yardımdan ümidini kesmiş bir kalp mi görmek
istiyorsunuz, Flavitsky’nin "Prenses Tarakanova" (1864) adlı
tablosunu muhakkak temaşa etmelisiniz. St. Petersburg’lu bir ressam
Konstantin Dimitriyeviç Flavitsky (1830-1866), fakat şah-eseri Moskova’da.
Galeri Tretyakov’da. Yelizateva Alekseyevna Tarakanova. Rivayete göre, Çariçe Yelizaveta’nın
Kont Aleksey Razumovsky’den olma gayr-ı meşrû kızı.
1762’de tahtı ele geçiren Çariçe II.
Yekaterina döneminde tahtta hak iddiasıyla ortaya çıkar(ılır.) En nihayet
yakalanır ve tutuklanıp Petro-Pavlov Kalesi’ne hapsedilir. Çok geçmeden de bu
zindan ona mezar olur. Hem de gencecik yaşında. Tam yirmi yaşında.
Sanatçı, Tarakanova’nın trajik
ölümünü ebedî bir hikâyeye dönüştürmüş, ve 1777’de vuku bulan bir su baskınında
Prenses’in ölüm karşısındaki çaresizliğini ustaca resmetmiştir. Hücresine dolan nehir sularının
hışmından korunmak üzere yatağının üzerinde âdeta son dakikalarını yaşayan genç
prensesin içine düştüğü yıkıcı ümitsizlik âdeta tecessüm etmiş gibidir.
Hiçliğin sınırına gelmiş bir ruh-ı
mücessemin eriyişi.. Havanın, suyun, demirin, kalbin
soğukluğu... Angst’ın ta kendisi. Karşımızda.
Ölüm. Ürkütücü.
Tanım: karadelik sorular, soruların cevaplardan daha mühim olduğu, soruların ve sorma'nın asıl olduğu sorular demektir.
cevapları zordur ya da yoktur.
1.
şeri hükümler sadece avam, level 1 için mi?
nefs 7 makam, kur'an yedi makam. günah-sevap bunlar da mı makam makam?
hep seviye seviye mi?
2.
birine sadece ve coşkuyla sarılmayı istemek ne anlama gelir?
(sarılma'nın kalpleri karşılıklı birbirine değdirmek güzellemesi dikkate alınarak)
3.
hayatın anlamı, biricik sırrı;
aynı ders çalışmak gibi zor, yaparken yorucu ama ne ekersen onu biçersin mantığıyla mı?
"sınanmak" açıklamasıyla mı?
incinin oluşma süreci gibi, ama sonunda emeğinin karşılığını alacaksın sırrıyla mı?
yoksa;
osho'nun, kısmen kabala'nın, bu dünyanın, 1 dünyanın nimetlerini tadanların da dediği gibi fazla zorlamadan mı, keyfe bakarak da mı?
niye ilk varsayım daha sahici, daha samimi?
4.
mutlu olmak istemediğini, hüznü ve acıyı diğer her şeyden daha derin ve güzel bulduğunu anlayan, kafasına dank ettiren, ben böyleyim demek ki'yi fark eden bir ruh hasta mıdır?
(başarılı olabilir çalışsa ama çalışmıyor,
sevdiği birini etkileyebilecek güçte belki ama ukdeleri ve kıskançlığı, sevgiye ve aşka tercih ediyor,
nihayetinde çoğu olumsuzdan, olumlulara kıyasla daha fazla haz duyuyor)
bu alametler hastalık mıdır?
hastalıksa ne yapmalı?
V-vau T-nrı'nın bizim âlemimize inen ışığını
sembolize ederken ondan sonraki harf olan Z-zain bu ışığın "geriye
dönen" imgesi olarak kendini gösterir. Işık muazzam bir kuvvetle geriye
dönerek geldiği kaynağı bile aşarak yükselir. Kabala'da ışığın bu geri dönüşü
yedili şamdandan(menorah) yükselen duman ile simgelenir. Bu da T-nrı'ya olan
özlemimizi ve ona bağlanma çabamızı ortaya koyar.
Zain İbranice'de kelime olarak
"silah" ya da kılıç anlamına gelir. Zain harfi formunda yukarıya
doğru yükselen ışık kılıcın(harfin) üstüne doğru gelerek iki yöne doğru ayrılır
ve tutanak yerini oluşturur.
Hayat
ağacı’nda bilinçüstünün en üst seviyesine(kether) karşılık gelen bu noktada
T-nrı’ya duyulan sevgi ve huşu ile karışık korku birbirinden ayırt edilemez durumdadır.
Kılıcın tepesi her iki yöne de bakar ve bu yönlerden sol taraf T-nrı’ya duyulan
huşu ile korkuyu ve sağ taraf T-nrı’ya duyulan sevgiyi simgeler.
Zain harfinin
üstünde bulunan bu taç Kabala’da ayrıca, kocasının tacı olan cesur kadının da
sembolüdür. Yani bir erkeğin bilinçüstünün en yüksek durumuna yükseltilmesi
ancak kadının, kocasının iradesini mükemmelleştirerek yerine getirmesi
sayesinde gerçekleşir.
Zain harfinin
şekli olan keskin kılıç Kabala’da sadece bir silahı sembolize etmekle kalmaz o
ayrıca, gerçekliğin en ücra oyuklarına işlemek suretiyle doğadaki türlerin
varoluş ya da yok oluşunu belirleyen bir araçtır. Dolayısıyla Zain ayrıca kendi
yarattığı canlıların sürekliliğini sağlayan tanrısal devamlılığın da bir sembolüdür.
Zain harfi
ile ilişkilendirilen yedi sayısı ise bir odak noktasıdır. Sepher Yetzirah’ta
altı temel yön görürüz. Bunlar kuzey, güney, doğu, batı, yukarısı ve
aşağısıdır. Bu yönlerin merkezinde ise durağanlığın yedinci noktası bulunur.
Zain İbrani
alfabesinin yedinci harfidir ve hayat ağacında bilgelik ile bilgi’yi birbirine
bağlayan yolu oluşturur.
Zain harfine karşılık gelen
kavramlar şunlardır; Kavram: hareket Uzay/ yön: ikizler takımyıldızı /
alt Zaman: mayıs Beden: sol ayak.
9 yaşlarında falandım. Işık tv –belki hala vardır- adında milliyetçi çizgisini açıkça belli eden, hemen her programı bu ülküsüne bağlı yayın yapan bir kanal vardı, ilk orada denk gelmiştim. Kanal sayısı en fazla 25-30’u bulan televizyonumuzda reklam aralarında ya da genel bir zap turunda karşımıza çıkan bir jenerik vardı, adını çok sonraları öğrendiğim bir şarkının çalındığı; Polyushka Polye. Kumanda kime denk gelmişse, çalsın diye diretirdim. Sonuna kadar çalsın diye. Büyük bir vadide atlar üzerinde koşan cesur adamların müziği çalsın diye. Kendimi o yaş çocuklarının çok sevdiği, büyük bir iş becermiş bir kahraman, asker gibi hissederdim. Çünkü kahramancaydı, çocuktum ve hoşuma giderdi.
Müstakil evciğimizin önündeki küçük bahçenin yukarısındaki duvarın üzerinde –zincirleme isim tamlaması diye buna denir- aşağıya bakıp küçük kız cüssemle bu eşsiz eseri mırıldanmışlığım, daha da beteri mırıldanırken -evet burası utanç verici- gözlerimin dolduğunu dahi hatırlarım.
Yıllar sonra Ahmet koç beyin sazıyla yorumladığı, klibinde dişilliğinin tüm hünerlerini kısacık eteciğiyle göbek atarak sergileyen kızla süslediği o çalışması olmasa idi bugün ben bu eşsiz melodinin ne adını bilecektim, ne de bu yazıyı yazdığım kıymetli oluşuma ad verebilecektim.
*
Kırgızlara aitmiş aslında da Ruslar sahiplenmiş, belki de Cengiz’in atlarının müziğiymiş rivayetleri olsa da bugün dünya bu eseri Sovyetlerin cesur devrim marşı olarak tanıyor. Kulak verelim;
Bu ova, Bu engin ova Atları koşar üzerinde çayırların Hey, kızıl ordu kahramanlarının
Hanımlar bakın, Gittiğimiz yere bakın Uzun yolumuz, hızla koştuğumuz Hey, sizin şanlı yolunuz
Her duruma verecek bir cevabınız varsa ya da yığmışsanız her
olası duruma antitezler, mutsuz olmaya mahkûm oldunuz siz. Hani bir kız
demişti,“şaşırmayı severim, en çok
şaşırmayı severim” Her duruma verecek bir cevabınız varsa, öyle kolay kolay
şaşıramayacaksınız siz. Aklıma “surprise”kelimesi düştü. Boş yere değil. Hangimize gerçek anlamı, şaşırmak olan
bu kelime mutluluğu çağrıştırmadı ki. Edilgen de olsalar, verilmiş, vadedilmiş
de olsalar, kaynağı bizden, içimizde değil de, bir başka özne’ye ait olsa da
insanlar sever, biz severiz hazırlanmış, tertip edilmiş sürprizleri.
-Bu girizgahı telefondaki muhatabıma borçluyum. Ve kuracağım
her cümleyle de borca batacağım. Olsun..-
Beni şaşırttığından değil ama. Tüm tavırlarımı,
düşüncelerimi ve kelimelerimi önceden düşünmüşlüğüme, hesapçılığıma ve son
raddede de samimiyetsizliğime yorduğu için.
Elimde değil. Elimde mi ki. Kendi’yle ilgili, ben’iyle
ilgili düşünülmedik bir yer bırakmayan, suyunun da suyunu çıkaran bir varlık,
kendiyle ilgili kurulan cümlelere şaşırabilir mi hiç. İltifatları dahi şüphe ve
gururun incecik süzgecinden geçiren bir varlık herhangi bir eleştiriye
şaşırabilir mi hiç. Ben’i şaşırtabilir misiniz ki hiç.